{"id":505,"date":"2014-05-29T13:56:07","date_gmt":"2014-05-29T13:56:07","guid":{"rendered":"http:\/\/mariekewinkler.wordpress.com\/?p=505"},"modified":"2014-05-29T13:56:07","modified_gmt":"2014-05-29T13:56:07","slug":"vangnet","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/?p=505","title":{"rendered":"Vangnet"},"content":{"rendered":"

\"fish-net-13262788\"<\/a>Vorige maand verscheen het nieuwste nummer<\/span><\/a><\/strong><\/span> van DW B<\/em>. Het bevat een dossier \u2013 of \u2018focus\u2019 zoals de redactie\u00a0het noemt \u2013 over de notie van het vangnet in de literatuur:<\/p>\n

\u2018Hoe schrijven zonder vangnet, zonder ironische distantie, zonder metafictionele commentaar die alle kritiek vooraf de mond snoert? Hoe een tekst maken waarin een risico wordt genomen, waarin \u201cde lezer het geluk wordt gegund getuige te zijn van iets dat echt is, gevaarlijk, werkelijk\u201d, zoals samenstellers Christoph van Gerrewey en Dani\u00ebl Rovers het formuleren? Die wens komt vaak neer op het schrijven van authentieke, urgente ik-teksten, hoe subjectief die termen ook mogen zijn.\u2019<\/p>\n

Dit schrijft hoofdredacteur Hugo Bousset in het redactioneel. De focus in dit nummer ligt dus op urgente ik-teksten, teksten die gaan om het leven van de schrijver, \u2018wat niet wil zeggen dat er pure autobiografie wordt bedreven\u2019 voegen Van Gerrewey en Rovers meteen toe. Wat bepaalt volgens hen de urgentie van een (ik-)tekst? Enerzijds het verlangen van de schrijver \u2018om alles wat werkelijke belangrijk en begerenswaardig en intens is te verwoorden\u2019. Anderzijds gaat het om teksten die op een bepaalde manier onaf zijn, die de lezer de vrijheid gunnen \u2018zich op een hoogsteigen en niet vooraf bepaalde manier tot de tekst te verhouden\u2019.<\/p>\n

De focus biedt voorbeelden van zulke teksten o.a. van de hand van Patricia de Martelaere<\/strong> (over Rousseau’s Bekentenissen<\/em>), Zadie Smith<\/strong> (over vreugde, iets anders dan plezier, vertaald door Christoph van Gerrewey), Dani\u00ebl Robberechts<\/strong> (over het (niet) roken van een sigaret), David Foster Wallace<\/strong> (een vertaling van \u2018All that\u2019 door Iannis Goerlandt & Dani\u00ebl Rovers) en Charles Baudelaire<\/strong> (fragmenten uit diens \u2018Journaux intimes\u2019, vertaald door Rokus Hofstede).<\/p>\n

Om een mooie notitie uit DW \u00a0B<\/em> van Baudelaire te citeren waarin het \u2018werkelijk belangrijke\u2019 benoemd wordt:<\/p>\n

13. Haast ons hele leven staat in dienst van het bevredigen van de nieuwsgierigheid naar onnozelheden. Aan de andere kant zijn er dingen die onze nieuwsgierigheid in de hoogste mate zouden moeten prikkelen en waar we, te oordelen naar ons dagelijks doen en laten, volstrekt onverschillig tegenover staan.<\/p>\n

Waar zijn onze dode vrienden?<\/p>\n

Waarom zijn wij hier?<\/p>\n

Komen wij ergens vandaan?<\/p>\n

Wat is vrijheid?<\/p>\n

Kan vrijheid samengaan met de wet van de Voorzienigheid?<\/p>\n

Is het aantal zielen eindig of oneindig?<\/p>\n

En het aantal bewoonbare werelden?<\/p>\n

Enz., enz.<\/p><\/blockquote>\n

Voor dit nummer schreef ik het essay \u2018Undo\/redo: po\u00ebzie als herinneren en vergeten\u2019 over Astrid Lampe<\/strong>\u2019s prachtige bundel Rouw met diertjes<\/em> waarin over rouw geschreven wordt als iets wat steeds weer gebeurt en steeds weer anders is. Rouw is niet alleen verwerken maar letterlijk werken: het is slopen en bouwen tegelijk vanaf een absoluut nulpunt.<\/p>\n

Achteraf gezien biedt de notie van het vangnet met betrekking tot deze bundel een passende invalshoek: in het eerste deel van de bundel, het gelijknamige \u2018rouw met diertjes\u2019 lijkt er geen vangnet te zijn, alleen onthechting, en als er ooit een vangnet was dan voelt het niet langer veilig (\u2018het ons bekende is me vreemd\u2019). In de andere twee delen echter, getiteld \u2018Dronken jol\u2019 en \u2018Maar geen kunstje gaat zo ver\u2019, is er zeer nadrukkelijk een vangnet aanwezig; deze twee delen \u2013 die Lampe treffend \u2018gesamplede bloemlezingen\u2019 noemde \u2013 zijn ontstaan uit het knippen en plakken van regels uit twee bestaande bloemlezingen, namelijk Geboorte van het vers<\/em> (1994) en Iets dat te groot is om te zien<\/em> (1991). In hoeverre wordt de genoemde vrijheid van de lezer beperkt of juist vergroot door dit \u2018vangnet\u2019 van bloemlezingen uit respectievelijk de moderne Franse en moderne Amerikaanse po\u00ebzie?<\/p>\n

Verder in dit nummer van <\/span>DW B<\/em>: vertalingen en interpretaties van Samuel Becketts<\/strong> \u2018Comment dire\u2019, ingeleid door Marc Kregting. Proza van Bouke Billiet<\/strong>, po\u00ebzie van Johan Reyniers<\/strong>, tekeningen van de IJslandse kunstenaar Sigtryggur Berg Sigmarsson<\/strong> en besprekingen van <\/span>De beloofde dinsdag<\/em> de nieuwste po\u00ebziebundel van Martijn den Ouden (door Jeroen Dera), <\/span>Sjeumig <\/em>van Pepijn Lanen (door Emy Koopman en Lisanne Snelders) en de jongste afleveringen van de literaire tijdschriften <\/span>Deux ex Machina<\/em>, <\/span>De Gids<\/em> en <\/span>nY<\/em> (door Sven Vitse).<\/span><\/p>\n

\"COVER<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Vorige maand verscheen het nieuwste nummer van DW B. Het bevat een dossier \u2013 of \u2018focus\u2019 zoals de redactie\u00a0het noemt \u2013 over de notie van het vangnet in de literatuur: \u2018Hoe schrijven zonder vangnet, zonder ironische distantie, zonder metafictionele commentaar die alle kritiek vooraf de mond snoert? Hoe een tekst maken waarin een risico wordt […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[20,42,50,67],"tags":[],"class_list":["post-505","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-dw-b","category-nederlandse-literatuur","category-poezie","category-tijdschrift"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/505","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=505"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/505\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=505"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=505"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=505"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}