{"id":575,"date":"2014-10-28T09:30:56","date_gmt":"2014-10-28T09:30:56","guid":{"rendered":"http:\/\/mariekewinkler.wordpress.com\/?p=575"},"modified":"2014-10-28T09:30:56","modified_gmt":"2014-10-28T09:30:56","slug":"het-raadsel-van-academisch-schrijven","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/?p=575","title":{"rendered":"Het raadsel van academisch schrijven"},"content":{"rendered":"
\"calvin_hobbes_writing\"<\/a><\/div>\n
\n

Gisteren schreef Marc van Oostendorp op\u00a0Neder-L<\/a><\/span><\/strong>\u00a0over Steven Pinkers nieuwe boek The<\/em>\u00a0Sense of Style<\/em>. Het herinnerde mij aan een\u00a0essay<\/a><\/strong><\/span>\u00a0van Pinker dat ik onlangs las in\u00a0The Chronicle of Higher Education<\/em>. Het essay – overigens bedoeld als teaser bij het boek – fascineerde mij omdat het opende met eenzelfde vraag die\u00a0Karel van \u2018t Reve<\/a>\u00a0alweer 36 jaar geleden stelde in zijn beruchte Huizinga-lezing\u00a0Het raadsel der onleesbaarheid<\/em><\/a><\/span><\/strong>.\u00a0In \u2018Why Academics Stink at Writing\u2019 vraagt Pinker zich af:<\/p>\n

‘Why should a profession that trades in words and dedicates itself to the transmission of knowledge so often turn out prose that is turgid, soggy, wooden, bloated, clumsy, obscure, unpleasant to read, and impossible to understand?’<\/p><\/blockquote>\n

Van \u2019t Reve meende dat het een bewuste keuze was van de literatuurwetenschapper om onleesbaar te schrijven. Academici zouden een obscuur jargon hebben ontwikkeld om te verhullen dat ze eigenlijk niets te zeggen hebben. Ze kleden het triviale stilistisch op zo\u2019n manier in dat het complex en wetenschappelijke klinkt.<\/p>\n

Precies dit argument haalt Pinker aan in de opening van zijn artikel, maar anders dan Van \u2019t Reve schuift hij het ook meteen weer van tafel. Het is onzin te stellen dat academici slechts het triviale opvijzelen, meent Pinker. Daarnaast valt het hem op dat wanneer je academici spreekt zij prima in heldere taal kunnen uitleggen waar hun onderzoek over gaat. En toch schrijven zij beroerde artikelen! Er is dus iets anders aan de hand.<\/p>\n

Een van de problemen van academisch schrijven is volgens Pinker dat het een mix van twee stijlen is. Enerzijds vinden we een praktische stijl (communicatie volgens een vertrouwde tekstopbouw), anderzijds een zelfreflexieve of \u2018postmoderne<\/em>\u2019 stijl. Die tweeledigheid wordt veroorzaakt door het feit dat academische teksten niet alleen gericht zijn op de communicatie van nieuwe kennis, zij zijn volgens Pinker misschien nog wel meer gericht op \u2018selfpresentation<\/em>\u2019. Het is deze academische zelfpresentatie die leidt tot vermoeiend en saai metadiscours (het steeds weer expliciteren van de tekststructuur), tot academisch narcisme (het verwijzen naar de academische arbeid zelf) en tot eindeloos verontschuldigen en indekken.<\/p>\n

De tweeledige stijl reflecteert het gegeven dat academici in twee werelden leven:<\/p>\n

\u2018the world of the thing they study (the poetry of Elizabeth Bishop, the development of language in children, the Taiping Rebellion in China) and the world of their profession (getting articles published, going to conferences, keeping up with the trends and gossip).\u2019<\/p><\/blockquote>\n

Academici zouden er volgens Pinker beter aan doen de obsessie met die laatste wereld los te laten. Dan ontstaat meer ruimte voor het bredere publiek waar zij altijd \u00f3\u00f3k voor schrijven, een publiek dat nu, door de fixatie op de eigen gemeenschap, al te vaak buiten beeld valt.<\/p>\n

Dit lijkt mij makkelijker gezegd dan gedaan. Allicht lukt het om leesbaardere teksten te produceren als we gebruik maken van de \u2018classical style<\/em>\u2019 die Pinker in dit essay en in zijn boek\u00a0The\u00a0<\/em>Sense of Style<\/em>\u00a0voorstaat en die kortgezegd het zelfreflexieve aspect van academisch schrijven wil indammen. Maar wordt met die grotere leesbaarheid niet ook de \u2018wetenschappelijke autoriteit\u2019, of zo je wilt integriteit, van de teksten aangetast?<\/p>\n

Deze vraag kwam bij mij op na het lezen van een\u00a0blog<\/a><\/span><\/strong>\u00a0over academisch schrijven van de Britse schrijver en filosoof\u00a0Will Buckingham<\/a>. Buckingham gebruikte daarin de termen \u2018professionalism<\/em>\u2019 en \u2018amateurism<\/em>\u2019 om een ietwat andere tweeledigheid van de academische schrijfarbeid te vangen. Namelijk die tussen de academicus die zich committeert aan een bepaalde professionele praktijk, en de academicus als amateur, als \u2018one who has a taste for something<\/em>\u2019. In lijn met zijn betoog hoeft de wetenschapper niet de academische wereld te vergeten (zou dat hem immers niet \u2018onprofessioneel\u2019 maken?) maar moet hij simpelweg iets meer openstaan voor de amateur in zichzelf: \u2018Writers need to be amateurs if they are going to write anything worth writing<\/em>\u2019.<\/p>\n

Waar Buckingham helaas geen antwoord op geeft, is de vraag waar deze academische amateurschrijver zich moet profileren. In zijn onderzoekspapers, of zoals Buckingham zelf laat zien, in een meer persoonlijke blog?<\/p>\n

***<\/p>\n

Deze tekst verscheen op 27 oktober als\u00a0column op Neder-L<\/a><\/span>.<\/strong><\/p>\n

In zijn essay verwijst Steven Pinker naar bovenstaande cartoon van Calvin & Hobbes.<\/strong><\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gisteren schreef Marc van Oostendorp op\u00a0Neder-L\u00a0over Steven Pinkers nieuwe boek The\u00a0Sense of Style. Het herinnerde mij aan een\u00a0essay\u00a0van Pinker dat ik onlangs las in\u00a0The Chronicle of Higher Education. Het essay – overigens bedoeld als teaser bij het boek – fascineerde mij omdat het opende met eenzelfde vraag die\u00a0Karel van \u2018t Reve\u00a0alweer 36 jaar geleden stelde […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2,40],"tags":[],"class_list":["post-575","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-academisch-schrijven","category-neder-l"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/575","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=575"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/575\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=575"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=575"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/mariekewinkler.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=575"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}