Categorie: Uncategorized

Vanavond staat er weer een gesprek gepland (ik begin het nog leuk te vinden, deze vorm van onderzoek!).

Spui25 host een avond over klimaatfictie in Nederland en Vlaanderen, maar vooral ook daarbuiten:

“We vragen ons af hoe fantasy en science-fiction de onwaarschijnlijke werkelijkheid voorstelbaar maken, en bespreken hoe recent klimaatfictie eigenlijk is. Is de groeiende populariteit ook niet een typisch ‘Westers’ fenomeen dat vooral populair is binnen de Engelstalige literatuur? Loopt Nederland daar (nog steeds) bij achter, en zo ja, hoe valt dat te verklaren? Bij deze vragen staan de valkuilen van literatuur over klimaatverandering centraal: hoe te vermijden dat een verhaal een al te simplistische moraal verkondigt, of een schematische tegenstelling van daders (het Westen) en slachtoffers (de rest) presenteert?”

Tafelgenoten zijn Tom Idema (samensteller van het themanummer van Armada over klimaatfictie), Kristine Steenbergh (Vrije Universiteit), Pieter Vermeulen (KU Leuven) en Fiep van Bodegom (publicist voor onder andere De Groene Amsterdammer, redacteur bij De Gids en verder auteur van dit steengoede essay over klimaatliteratuur in Nederland).

De avond is via live stream te volgen.

Aanmelden kan hier.

‘Verhalen van een onwaarschijnlijke werkelijkheid’ luidt de ondertitel van het jongste nummer van Armada, tijdschrift voor wereldliteratuur. Het had de ondertitel van een themanummer over leven in tijden van Covid-19 kunnen zijn. De werkelijkheid voelt – ook  na de lock down – maar al te vaak hoogst onwaarschijnlijk aan. Alsof we met z’n allen gevangen zitten in een science fiction-roman, schreef auteur Kim Stanley Robinson afgelopen voorjaar in The New Yorker. Robinson beweert dit al  langer, maar nu lijkt het wel erg goed te passen. ‘Science fiction is the realism of our time’.

Het themanummer van Armada gaat niet over Covidliteratuur, maar over klimaatfictie, twee zaken die niet eens zo ver uit elkaar liggen als we Robinsons argumentatie verder volgen: we zijn in deze situatie terechtgekomen omdat we onze leefomgeving uitbuiten op een wijze die niet meer valt te repareren. Marjolein van Herten en ik schreven voor dit nummer een bijdrage over Nederlandse klimaatfictie. En ja, daarvoor kwamen we in de eerste plaats uit bij voorbeelden die dicht tegen science fiction aanleunen: In alle steden (2017) van Aukelien Weverling, De goede zoon (2018) van Rob van Essen, het korte verhaal ‘Proximale Falanx’ (2019) van Jan van Aken. Keer op keer wordt benadrukt dat het klimaat als thema afwezig is in de Nederlandstalige letteren, maar is het echt afwezig of zien we het nog niet voldoende?

Je leest het artikel ‘Niet de verklaring, maar het raadsel. Klimaatfictie in Nederland’ in nummer 2020#4 bij De Nederlandse Boekengids.