‘Paradox van de poëzie: iets vangen wat er wel en niet is.
Het lot van de dichter: jagen.
Het gedicht: een buigzaam lichaam.’
Lees hier mijn bespreking van Zabriskie (2023) de jongste bundel van Peter Verhelst.
‘Na de winter lijken de exotische grasparkieten overleden, maar in de lente komen ze naakt weer tevoorschijn. Een man met jachtgeweer kruipt in het lichaam van een vogel. De slotregels besluiten verlangend: ‘In die gouden tong wil ik liggen / en wachten tot alles uit me stroomt’. In de gedichten van Deraedt wil je liggen om te wachten tot de zon opkomt.’
En hier mijn bespreking van Kleine wereld (2023) van Mattijs Dereadt.
Geef een reactie